இது கொஞ்சம் விபரமான வயது மட்டுமல்ல கொஞ்சம் குழப்பமான வயது.. இந்த வயதில் தீர்மானிக்கபடுவது அல்லது திணிக்கப்படுவது தான் அனேகரின் வாழ்வில் பின்னர் கடைசி வரை நிலைத்திருக்கும். மனிதனின் வாழ்க்கை பயணத்தின் முக்கியமான திருப்புமுனை என்பது என் கருத்து.
என்னால் நல்ல பள்ளி என்று கணிக்கப்பட்டிருந்த எஸ்.எம்.ஆர்.வீ பள்ளியில் ஒரு வழியாக என் அப்பா கொண்டு சேர்த்தார். பயத்துடன் தான் ஸ்கூலுக்குள் சென்றேன். தாழ்வு மனப்பான்மையும் கூடவே தொடர்ந்தது தான் ஆச்சர்யம். பின்னாளில் அதை உடைத்தெறிந்து நான் வெளியே வந்த போது அதனை திரும்பிப்பார்த்தால் வறுமை தான் அதன் துவக்கம் என்று உணர்ந்தேன்.. ம்ம்ம், என்னால் முடியாது, எனக்கு, என் தகுதிக்கு இதுதான் முடியும் என்று சொல்லப்பட்டு வழர்ந்திருக்கிறேன். ஆனால் இது சொல்லப்பட்டது நம் வாழும் முறைக்கு மட்டும் தான், நான் என் சவுகரியத்துக்கு நமக்கு இவ்வளவுதான் படிப்பு வரும், நம்மால் முதல் ரேங்கெல்லாம் வாங்க முடியாது, நமக்கு அது சரி வராது, இது சரி வராது என்று எல்லாவற்றிலும் என்னை தாழ்த்திக்கொண்டு இருந்திருக்கிறேன்.
எஸ்.எம்.ஆர்.வி யில் இடம் கிடைக்க அவ்வளவு கஷ்டப்படவில்லை என் மாமா ஒருவர் அங்கு முன்பே வேலை பார்த்த ஒரு பிரபல கணக்காசிரியர், அவரை சொன்ன போதே சேர்த்துக்கொண்டார்கள். ஆமா, சேந்ததே ஹிஸ்ட்டரி க்ரூப்பு, இதுல ரெக்கமென்டேஷன் வேற.. ஏற்கெனவே சொன்னது போல் 304 மார்க்தான் எடுக்க முடிந்தது இருந்தாலும் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று வீட்டில் ஒரு மீட்டிங் போட்டு என் அக்கா தலைமையில் பல விவாதங்கள் நடந்தன..
எடுத்த மார்க்குக்கு பர்ஸ்ட் க்ரூப்பு, செகண்ட் க்ரூப்புன்னா பய படிக்கமாட்டான், ஓடிருவான் என்று யாரோ சொல்ல அடுத்து இருந்தது ஹிஸ்டரி க்ரூப்பு தான், பாடங்கள் என் போதாதவேளை அங்கே தமிழ், ஆங்கிலம், கணக்குப்பதிவியல் (அக்கவுன்டன்ஸி), வணிகவியல், பொருளாதாரம் மற்றும் வரலாறு. (நல்லவேளை புவியியல் இல்லை), அதற்க்கு அடுத்ததாக இன்னொரு க்ரூப்பும் இருந்தது vocational க்ரூப் என்று, நான் ஏதோ லீவு எடுக்றத பத்திலாம் சொல்லிக்குடுக்க ஒர க்ரூப்பா?? என்று என் அறியாமையால் vacation என்று அர்த்தம் பண்ணி நினைத்திருந்தது வேறு கதை. ஏற்கெனவே என்னுடன் ப்ரைமரி மற்றும் ஹைஸ்கூலில் படித்த பலர் முதல் இரண்டு க்ரூப்புகளுக்கும் சென்றுவிட்டனர்.
அப்போது நிலைமை எப்படி என்றால் சயின்ஸ் க்ரூப் படிப்பவர்கள் தங்களை டாக்டர் என்றே நினைத்துக்கொள்வர்கள், அதேபோல் மேத்ஸ் படிப்பவர்கள் அப்போதே எஞ்சினியர் தான். அவர்களுக்கெல்லாம் ஹிஸ்டரி என்றால் கேவலம், கிட்ட தட்ட ஹிஸ்டரி படிப்பவர்கள் ரவுடிகள் போல் தான் நினைப்பு, நம்மை கண்டால் தூர விலகுவார்கள். அது ஏன், vocational பயலுகளே நம்மள என்னாது, ஹிஸ்டரியா?? என்பது போல்தான் பார்ப்பார்கள்.
நம் தகுதிக்கு vocational போணுமா இல்ல ஹிஸ்டரி போணுமான்னு தான் விவாதம், படிக்கப்போற நான் பரிதாபமா வாக்குரிமையே இல்லாம இருந்தேன்?? இவன் என்ன ஆக வேண்டும், எப்படி ஆக்குவது என்பது தான் விவாதம், இதுல எங்க அக்காவோட ப்ரண்ட்ஸ்க்கும் கூட வாக்குரிமை இருந்தது.. பல பள்ளிகளில் இருக்கும் பல பாடப்பிரிவுகளை டிஸ்கஸ் பண்ணி நான் ஒரு கணக்காளனாக வேண்டும் என்று முடிவெடுத்து அவுக பாட்டுக்கு டிஸ்கஷன் போகுது.. நான் மலங்க, மலங்க முழித்துக்கொண்டு நாம என்ன கணக்குல புலியா?? என்று என்னடா நடக்குது என்பது போல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.
என் அப்பா கூட அப்பப்ப கருத்து சொல்லிட்டு நிப்பாட்டிட்டாங்க, ஆனால் இவுக தான் எல்லாம் முடிந்து அப்போது எதிர் வீட்டிலிருந்த பயோனியர் குமாரசாமி காலேஜ் லெக்சரர் ஒருவரிடம் மேல் முறையீடுக்கு சென்று, சரி பி.காம் படிக்க வேண்டுமானால் எஸ்.எம்.ஆர்.வீ ஹிஸ்ட்டரி க்ரூப்தான் சரி என்று அவர்களே முடிவெடுத்து ம்ம்ம், போய் சேரு என்று சேர்த்தார்கள். வடிவேலுல்லாம் இல்லை அப்ப, இருந்திருந்தா என்னா வில்லத்தனம் னாவது சொல்லிருப்பேன்.
நானும் கடமைவீரனாக, நான் கணக்கனா?? கணக்குக்கும் எனக்கும் என்னங்க சம்பந்தம்னு புலம்பிக்கொண்டே சென்று சேர்ந்து தொடர்ந்தேன். ஆனால் உண்மையில் அங்கு வைத்த புள்ளி என் வாழ்கையில் சரியாக சென்று நான் இன்று ஒரு வெற்றிகரமான(?) கணக்கராக இருக்கிறேனென்றால் அந்த பெருமை என் அக்காவிற்கே சேரும்.
சென்ற சில நாட்களிலேயே வகுப்பில் எல்லாம் நன்கு பழகி நானில்லாமல் நீ இல்லை என்பது போல் ஆகிவிட்டோம். பல பள்ளிகளில் படித்த பலர் இங்கு வந்து சேர்ந்தனர். நல்ல நண்பர்கள் நிறைய இருந்தனர், சாகுல் ஹமீது என்ற ஒரு நண்பன் ரொம்ப உயிராய் இருந்தான், அவனைப் பற்றி தனியே எழுதுகிறேன் பின்னர் ஒரு நாள். மற்றவர்களில், அழகுராஜ் என்று ஒருவன், ஆள் குள்ளம்.. நாகர்கோவில் பஸ் நிலையம் அருகே ஒரு வெற்றிலை, பாக்கு கடை வைத்து பின்னாளில் பார்த்திருந்தேன், அவனுக்கு வியாபாரம் கொடுப்பதற்காக அங்கே சென்று சிகரெட் வாங்கி அடித்தது உண்டு பின்னர் கல்லூரி நாட்களில். நன்பேண்டா ன்னு அப்பவே நாங்க இருந்திருக்கோம் பாருங்க.
மேலும், நாகராஜ், சுப்பிரமணி, பாலசுப்ரமணியம், ராஜசேகர் மற்றும் அவன் அண்ணன் (சாரி நண்பா பெயர் ஞாபகம் இல்லை) பத்மநாபன், ராஜேந்திரன், சிதம்பரதாணு.
பெண்களில், நினைவில் நிற்பவர்கள் கிருஷ்ணகுமாரி, லதா, லெக்ஷ்மி, முத்துலக்ஷிமி,
மீனா, சாந்தி என்று பக்கத்து வகுப்பில் படித்த சைட்களும் நினைவில் உண்டு, அப்போதெல்லாம் ஏனோ உடன் படித்தவர்கள் எல்லாம் அக்கா தங்கச்சி போலவும் அடுத்த வகுப்பு பெண்களெல்லாம் சைட்கள் போலவும் ஒரு பார்வை இருந்தது போல் ஒரு ஞாபகம்.
வாழ்க்கை பல விசித்திரங்கள் கொண்டது என்பதை புரிந்துகொண்ட என் அனுபவத்திற்கு இதோ இங்கே சொன்னவர்களின் வாழ்க்கையை கொஞ்சம் விவரித்தாலே புரியும். ஏழையாக இருப்பவன் பணக்காரன் ஆவதும், பணக்காரனாக இருப்பவன் ஏழையாக ஆவதும் நம் கண்முன்னே கண்டிருப்போம் பலமுறை.
என் இப்போதைய வெள்ளைக்கார முதலாளி அடிக்கடி சொல்வான், 'see, a minute is enough to change our life upside down' என்று. அதுவும் சமீபத்திய கிரைஸிஸ் வந்தபின் பலரை இங்கிருப்பவர்கள் எல்லோருமே கண்முன் கண்டிருப்பர். முந்தைய மாதம் வரை செல்வச்சீமானாக இருந்தவர்கள், வேறு வழியின்றி தற்கொலை செய்து கொண்டதும், ஏர்போர்ட்டிலேயே தான் உபயோகித்த உயர்தர கார் அதன் சாவியுடன், மற்றும் பல வங்கி கடன் அட்டைகள் எல்லாவற்றையும் வண்டிக்குள் வீசிவிட்டு வண்டியை பூட்டாமல் குடும்பத்துடன் ஊருக்கு சென்றவர்கள் பல ஆயிரம். வாழ்க்கை விசித்திரங்கள்.. நாம் எப்போதும் எவ்வளவு கவனமாக வாழ வேண்டும் என்பதற்கு நம் கண்முன்பே நிகழ்ந்து எச்சரிக்கை செய்வது போல்?? சரி, கட்டுரை தடம் மாறி செல்வதால் கதைக்கு திரும்புவோம்.
என் நண்பர்களை நானும் பல சந்தர்ப்பங்களில் முன்பு மீண்டும் சந்தித்திருக்கிறேன். சில விசித்திரங்களை பாருங்கள்.
என் வீட்டின் அருகிலேயே நல்ல செல்வாக்காய் இருந்த பாலசுப்ரமணியம், என்னுடன் படித்த கிருஷ்ணகுமாரியை காதலித்து, இவனும் நானும் மட்டும் தான் என் வகுப்பிலிருந்து பின்னர் இந்துக்கல்லூரிக்கு பி.காம் படிக்க போனோம். மற்றவர்கள் பிற காலேஜ் போயிருக்கக்கூடும். கல்லூரி நாட்களிலும் இந்த காதல் தொடர்ந்திருக்கிறது.. ஒரு கட்டத்தில் அந்த பெண் தற்கொலை செய்து கொண்டாள்.. என்ன காரணம் என்று இதுவரை எனக்கு தெரியாது.. ஆனால் பாலு படிப்பை அத்துடன் நிறுத்தி அவன் வாழ்க்கையே திசை மாறி அவன் குடும்பமே இந்த ஊரில் இல்லை.. அவர்கள் குடும்ப வீடு இப்போது அப்படியே சிதிலமாய் கிடக்கிறது.. இவன் இன்று வேறு ஒரு பெண்ணை கல்யாணம் பண்ணி குடியும் குடித்தனமுமாய் ஐந்துக்கும் பத்துக்கும் கையேந்திக்கொண்டு ஒரு வாடகை வீட்டில் வசிக்கிறான். இவனை நம்பி வந்தவள், குழந்தையும் கையுமாய் அழுதுகொண்டிருந்தாள் பல வருடங்களுக்குமுன் நான் பார்த்த போது.. அவன் குடும்பமே ஊரைவிட்டு சென்றுவிட்டது அவமானத்திற்கு பயந்து.
ராஜேந்திரன், பக்கத்து வகுப்பு பத்தாப்பு மீனாவை லவ் பண்ணினான், லவ்வுன்னா லவ்வு அப்டி ஒரு லவ்வு, இவனுக்கு லவ் லெட்டர் எழுதிக்கொடுத்தது நான் தான். இவனும் அப்போது நல்ல வசதியாகத்தான் இருந்தான்.. இப்போது ஒரு ஜவுளிக்கடையில் வேலை பார்க்கிறான். அவன் அப்பா இறந்தபின் குடும்பத்தில் கஷ்டம் என்று கேள்விப்பட்டேன். இவன் லவ் பண்ணிய மீனா இப்போது இன்னொருவனை கல்யாணம் பண்ணிக்கொண்டு ஸ்கூட்டியில் மகனுடன் சுற்றிக்கொண்டிருப்பதை ஒருநாள் பார்த்தேன்.
நாகராஜன் பின்னாளில் பைபிள் மேல் பற்று வந்து கிறிஸ்தவனாக மாறி விட்டான், பின்னர் ஒருநாள் கையில் பைபிள் சகிதம் ஒரு ஃபாதரை போலவே அவனை சந்தித்த ஞாபகம் இருக்கிறது
ராஜசேகர் பின்னர் கேட்டரிங் படித்து சிலகாலம் கழித்து அப்போது இருந்த ஹோட்டல் ராஜம் இன்னில் நான் சென்று சாப்பிட உட்கார்ந்தபோது என்னிடம் ஆர்டர் எடுக்க வந்தான். பார்த்ததுமே புரிந்து பழைய கதைகளை பகிர்ந்தது நினைவிருக்கிறது, பின்னர் சந்தித்ததில்லை.
சுப்பிரமணியமும், பத்மநாபனும் அவர்களின் அப்பாவின் தொழிலையே பின்னாளில் செய்து, சுப்ரமணியம் நலிவடைந்துவிட்டான்.. பத்மநாபனை பார்க்கவில்லை.. ஆனால் அவன் தம்பி பெயின்டராய் போய்க்கொண்டிருக்கிறான், சமீபத்தில் பார்த்தது.
சிதம்பரதாணு பெரியதெருவுக்கு நேர் எதிரில் அப்போது இருந்த ஒரு சைக்கிள் கடையில் பெண்ட் எடுத்துக்கொண்டிருந்தான் நான் கல்லூரியில் படிக்கும் போது, அங்கே காற்றடைக்க எனக்கு பைசா கிடையாது அப்போது.
லதா, ராஜசேகரின் உறவுமுறை, திருமணம் ஆகி எங்கோ நன்றாய் இருப்பதாய் அவனை பார்க்கும் போது சொன்னான், நான் அதற்கு முன்பே அவளை வழியில் திருமணத்திற்குமுன் ஒருமுறை பார்த்து பேசியிருக்கிறேன். வடசேரி சந்தை அருகில்.
லெக்ஷ்மி பயோனியர் தெருவில் வசித்தவள், கல்யாணம் ஆகி சந்தோஷமாய் கணவனுடன் பைக்கில் போவதை ஒருநாள் பார்த்தேன். முத்துலட்சுமி புத்தேரியில் இருந்து வருவாள், ஒருநாள் ஏதோ ஆஸ்பத்திரியில் பார்த்தேன் என்று நினைக்கிறேன்.. நன்கு நினைவில் இல்லை.
ப்ளஸ் டூ நினைவுகள் பதிவின் நீளம் கருதி இன்னொருநாள்.
அன்புடன், வசந்தா நடேசன்.
Wednesday, March 9, 2011
Monday, February 28, 2011
ஹைஸ்கூல் நினைவுகள்..
வணக்கம்.. என் ஹைஸ்கூல் நினைவுகள் சில குறித்து.
என் ஹைஸ்கூல் ப்ரைமரியின் அடுத்தே இருந்த மலையாம்பள்ளோடத்திலேயே சோகத்துடன் தொடர்ந்தது. எஸ்.எம்.ஆர்.வீ அப்போதும் அமையவில்லை. நான் இப்படி சொல்வதால் ஏதோ எஸ்.எம்.ஆர்.வி ரொம்ப நல்ல ஸ்கூல் மலையாம் பள்ளோடம் ரொம்ப மோசம் என்று யாரும் நினைத்துக்கொள்ளவேண்டாம்.. அது தனியார்பள்ளி இது அரசுப்பள்ளி என்பதுதான் வித்தியாசம், சொல்லப்போனால் ப்ரைமரியை விட கொஞ்சம் திறமையான ஆசிரியர்கள் இங்கு இருந்தனர், எஸ்.எம்.ஆர்.வி யைவிட திறமையானவர்களா?? என்று எனக்கு தெரியாது என்பது தான் நிஜம்.
ஒருகாலத்தில் இங்கு மலையாளம் கற்பிக்கப்பட்டதால் இதற்க்கு மலையாம்பள்ளோடம் என்றே பெயர் நிலைத்துவிட்டது. நான் முன்பே சொன்ன காம்ளக்ஸ்/தாழ்வுமனப்பான்மை இங்கும் தொடர்ந்தது. ஆனால் என்னைவிட ஏழை மாணவர்களும் அப்போது என்னோடு படித்தார்கள் என்பதும் நினைவில் உள்ளது.
இதுவும் இரண்டு பகுதிகளாய் தான் இருந்தது,மெயின் ஸ்கூல் நான் முன்பு சொன்ன செட்பள்ளிகூடத்தின் அருகே.. அடுத்து அருகிலேயே க்ரவுண்ட் பள்ளிக்கூடம் என்று இதனுடன் சேர்ந்த இன்னொரு பகுதி இருந்தது. கொஞ்சம் பெரியபள்ளிதான். எங்கள் வீடும் அடுத்து அருகிலேயே இருந்ததால் நான் சாப்பாடு கொண்டுபோக முடியாது, வீட்டிற்க்கு சாப்பிட வந்துவிடவேண்டும். ஆனால் பள்ளியில் கொண்டுவந்து சாப்பிடும் பயல்களை பார்த்து நான் நம்ம வீடும் தூரத்தில் இருந்துத் தொலைத்திருக்காதா என்று நினைத்துக்கொண்டது உண்டு. என் ஹைஸ்கூல் இந்த இரு பகுதிகளிலும் தொடர்ந்தது.
பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் போது தான், பப்ளிக் எக்ஸாம், நன்கு படிக்கவேண்டும் என்ற எண்ணம் எல்லாம் வந்தது.. அதுவரை விளையாட்டுப்பிள்ளை தான். என் அப்பா வீட்டில் ஏறி வரும்போதே கேட்கும் இன்று படித்தாயா?? என்ற கேள்விக்கு பயந்து கொஞ்சம் புத்தகத்தை புரட்டியது நினைவில் உள்ளது.
பள்ளிகளில் கடுமையான பனிஷ்மென்ட்கள் இல்லாதது மற்றும் மற்ற எல்லா பயபிள்ளைகளும் ஒன்றுபோலவே இருந்ததும் (படிப்பு விஷயத்தில்) காரணம் என்று நினைக்கிறேன், இப்போது இருக்கும் பிள்ளைகளிடம் இருப்பதுபோல் ஒரு போட்டி மனப்பான்மை எல்லாம் நமக்கு இருந்ததில்லை.. எல்லாரும் ஒண்ணுதான் மக்கான்னு போயிட்டிருந்த காலம்.
ஒருசில நன்கு படிக்கும் மாணவர்கள் இருந்ததையும் சொல்லவேண்டும்.. நம்ம கூட்டாளில்லாம் வேற.. நன்கு படித்த மாணவர்களில் ஆரம்பித்து கடைசி கழிசடை வரை நினைவில் நிற்க்கும் நண்பர்கள் பெயர் இதோ..
பள்ளியின் அருகிலேயே இருந்த பாக்கியம் பிள்ளை, முருகானந்தம், உமைதாணுபிள்ளை, மாதேவன் பிள்ளை, ஆசாரிமார் தெரு சிதம்பரதாணு, மாட்டிக்கொள்ளும் சிறு சந்தர்ப்பம் இருப்பதால் இடம் சொல்லாமல் மற்றவர்கள், எஸ். எஸ். கணேசன், நெட்டை சுரேஷ் மற்றும் கட்டை சுரேஷ், கட்டை ஐயப்பன், போலீஸ்காரர் மகன்கள் மகாதேவன் மற்றும் வெங்கட்ராமன், ராமன், ராஜ், முருகன், கோலப்பன், நெட்டை ஐயப்பன் மற்றும் கடைசி கழிசடையாய் நானும்.
பொம்பளப்புள்ளைங்க பேரு ஏதும் ஞாபகம் இல்லை, ரொம்ப நல்லவனா இருந்துருக்கேன் போல இருக்கு அல்லது எல்லோரையும் வகைபிரித்து வைத்திருந்தார்களா என்று தெரியவில்லை..
இவர்களில் கடைசியில் இருக்கும் ஒரு பத்து பெயர்கள் கொண்டவர்களை நாங்கள் ‘மக்ளே‘ என்றும் ‘தாளி‘ என்றும் அந்த மவனே, இந்த மவனே என்றும் அப்போதெல்லாம் எப்போதும் மாறி, மாறி அழைத்துக்கொள்ளும் ஒரு பொது அதிகாரம் இருந்தது எங்களுக்குள்..
ஒருவரை பற்றி இன்னொருவரிடம் கோள்மூட்டா பெரும்பண்பு இருந்தது, முதலில் இருப்பவர்கள் கோள்மூட்டுவதில் சமர்த்தர்கள் என்று நாங்கள் நினைத்துக்கொண்டிருந்தோம்.. அங்கு ஊதி, இங்கு ஊதி, சங்கு ஊதி என்றொரு சொல்வழக்கு இன்னும் ஞாபகம் இருக்கிறது..
இந்தவயதில் கட் அடித்து சினிமா போவது வழக்கம் என்றாலும் என் வகுப்பில் அப்படி யாரும் போன ஞாபகம் இல்லை.. அதெல்லாம் பிற்கால சோழர்கள் ஆட்சியில்(?)
ஆசிரியர்கள் என்றால், மீசை வாத்தியாரை மறக்கமுடியாது.. கனத்த மீசையுடன், கருத்து கட்டையான ஒரு நபர், கண்கள் எப்போதும் சாராயத்தால் சிவந்தது போலவே தோன்றும், அது ஏனோ இவருக்கு ரீபில் பேனா என்றால் பிடிக்காது.. இங்க் பென் வைத்ததுத்தான் எழுதவேண்டும் அடம் பிடிப்பார் கையில் எப்போதும் பிரம்புடன். கணக்கு சொல்லி கொடுத்தார், கணக்கு பண்ண இல்லைங்கண்ணா!
பத்மாவதி டீச்சர், அந்த கால நடிகை சில்க்(!) போலவே இருந்த ஒரு விளையாட்டு டீச்சர் (இதல்லாம் மறக்காதுங்கண்ணா), மற்றும் ஒரு கிரேஸி டீச்சர். மறக்க முடியாத லேப் வாத்தியார், கிரவுண்ட் பள்ளியில் அப்போது இருந்த லேப் இன்சார்ஜ் அவர்தான். நாங்கள்ளால் அறிவியல் வருப்பிர்க்கு வரிசைகட்டி அங்கு சென்றது ஞாபகம் உள்ளது. அங்கு ஒரு எலும்புக்கூடும் அப்போது இருந்தது. எம்.பி.கே வாத்தியார், இவர் ஸ்கூட்டர் ஓட்டும் போது சிக்னல் காண்பிக்கும் அழகே அழகு. பிரைமரி முதல் தொடர்ந்த ஐயர் வாத்தியாரும் உண்டு. இது தவிர பாட்டு வாத்தியார் என்று ஒருவர் இருந்தார் அது தவிர டிராங்கி மாஸ்டர் என்று அழைக்கப்படும் டிராயிங் வாத்தியார்(ஜிண்டான் என்று இவருக்கு அப்போது ஒரு பெயர் உண்டு, மன்னிக்கவும்)
பள்ளியில் படித்த, தமிழ், ஆங்கிலம், அறிவியல், கணக்கு மற்றும் வரலாறு, பூமிநூல். 35 எடுத்தால் பாஸ், நான் எஸ்.எஸ். எல். சி.யில் வாங்கியது 304 என்று நினைவு. நான் என்றுமே தமிழ் நன்றாக படித்ததில்லை.. என் தமிழை பார்த்தாலே தெரிந்திருக்கும் என்றாலும் ஆவணப்படுத்த வேண்டியது என் கடமை என நினைக்கிறேன்.
என் ப்ளஸ்டூ நினைவுகள், இன்னொரு நாள்.. (அது முதன்முதலாய் காதல் துளிர்த்த வயது)
அன்புடன், வசந்தா நடேசன்.
என் ஹைஸ்கூல் ப்ரைமரியின் அடுத்தே இருந்த மலையாம்பள்ளோடத்திலேயே சோகத்துடன் தொடர்ந்தது. எஸ்.எம்.ஆர்.வீ அப்போதும் அமையவில்லை. நான் இப்படி சொல்வதால் ஏதோ எஸ்.எம்.ஆர்.வி ரொம்ப நல்ல ஸ்கூல் மலையாம் பள்ளோடம் ரொம்ப மோசம் என்று யாரும் நினைத்துக்கொள்ளவேண்டாம்.. அது தனியார்பள்ளி இது அரசுப்பள்ளி என்பதுதான் வித்தியாசம், சொல்லப்போனால் ப்ரைமரியை விட கொஞ்சம் திறமையான ஆசிரியர்கள் இங்கு இருந்தனர், எஸ்.எம்.ஆர்.வி யைவிட திறமையானவர்களா?? என்று எனக்கு தெரியாது என்பது தான் நிஜம்.
ஒருகாலத்தில் இங்கு மலையாளம் கற்பிக்கப்பட்டதால் இதற்க்கு மலையாம்பள்ளோடம் என்றே பெயர் நிலைத்துவிட்டது. நான் முன்பே சொன்ன காம்ளக்ஸ்/தாழ்வுமனப்பான்மை இங்கும் தொடர்ந்தது. ஆனால் என்னைவிட ஏழை மாணவர்களும் அப்போது என்னோடு படித்தார்கள் என்பதும் நினைவில் உள்ளது.
இதுவும் இரண்டு பகுதிகளாய் தான் இருந்தது,மெயின் ஸ்கூல் நான் முன்பு சொன்ன செட்பள்ளிகூடத்தின் அருகே.. அடுத்து அருகிலேயே க்ரவுண்ட் பள்ளிக்கூடம் என்று இதனுடன் சேர்ந்த இன்னொரு பகுதி இருந்தது. கொஞ்சம் பெரியபள்ளிதான். எங்கள் வீடும் அடுத்து அருகிலேயே இருந்ததால் நான் சாப்பாடு கொண்டுபோக முடியாது, வீட்டிற்க்கு சாப்பிட வந்துவிடவேண்டும். ஆனால் பள்ளியில் கொண்டுவந்து சாப்பிடும் பயல்களை பார்த்து நான் நம்ம வீடும் தூரத்தில் இருந்துத் தொலைத்திருக்காதா என்று நினைத்துக்கொண்டது உண்டு. என் ஹைஸ்கூல் இந்த இரு பகுதிகளிலும் தொடர்ந்தது.
பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் போது தான், பப்ளிக் எக்ஸாம், நன்கு படிக்கவேண்டும் என்ற எண்ணம் எல்லாம் வந்தது.. அதுவரை விளையாட்டுப்பிள்ளை தான். என் அப்பா வீட்டில் ஏறி வரும்போதே கேட்கும் இன்று படித்தாயா?? என்ற கேள்விக்கு பயந்து கொஞ்சம் புத்தகத்தை புரட்டியது நினைவில் உள்ளது.
பள்ளிகளில் கடுமையான பனிஷ்மென்ட்கள் இல்லாதது மற்றும் மற்ற எல்லா பயபிள்ளைகளும் ஒன்றுபோலவே இருந்ததும் (படிப்பு விஷயத்தில்) காரணம் என்று நினைக்கிறேன், இப்போது இருக்கும் பிள்ளைகளிடம் இருப்பதுபோல் ஒரு போட்டி மனப்பான்மை எல்லாம் நமக்கு இருந்ததில்லை.. எல்லாரும் ஒண்ணுதான் மக்கான்னு போயிட்டிருந்த காலம்.
ஒருசில நன்கு படிக்கும் மாணவர்கள் இருந்ததையும் சொல்லவேண்டும்.. நம்ம கூட்டாளில்லாம் வேற.. நன்கு படித்த மாணவர்களில் ஆரம்பித்து கடைசி கழிசடை வரை நினைவில் நிற்க்கும் நண்பர்கள் பெயர் இதோ..
பள்ளியின் அருகிலேயே இருந்த பாக்கியம் பிள்ளை, முருகானந்தம், உமைதாணுபிள்ளை, மாதேவன் பிள்ளை, ஆசாரிமார் தெரு சிதம்பரதாணு, மாட்டிக்கொள்ளும் சிறு சந்தர்ப்பம் இருப்பதால் இடம் சொல்லாமல் மற்றவர்கள், எஸ். எஸ். கணேசன், நெட்டை சுரேஷ் மற்றும் கட்டை சுரேஷ், கட்டை ஐயப்பன், போலீஸ்காரர் மகன்கள் மகாதேவன் மற்றும் வெங்கட்ராமன், ராமன், ராஜ், முருகன், கோலப்பன், நெட்டை ஐயப்பன் மற்றும் கடைசி கழிசடையாய் நானும்.
பொம்பளப்புள்ளைங்க பேரு ஏதும் ஞாபகம் இல்லை, ரொம்ப நல்லவனா இருந்துருக்கேன் போல இருக்கு அல்லது எல்லோரையும் வகைபிரித்து வைத்திருந்தார்களா என்று தெரியவில்லை..
இவர்களில் கடைசியில் இருக்கும் ஒரு பத்து பெயர்கள் கொண்டவர்களை நாங்கள் ‘மக்ளே‘ என்றும் ‘தாளி‘ என்றும் அந்த மவனே, இந்த மவனே என்றும் அப்போதெல்லாம் எப்போதும் மாறி, மாறி அழைத்துக்கொள்ளும் ஒரு பொது அதிகாரம் இருந்தது எங்களுக்குள்..
ஒருவரை பற்றி இன்னொருவரிடம் கோள்மூட்டா பெரும்பண்பு இருந்தது, முதலில் இருப்பவர்கள் கோள்மூட்டுவதில் சமர்த்தர்கள் என்று நாங்கள் நினைத்துக்கொண்டிருந்தோம்.. அங்கு ஊதி, இங்கு ஊதி, சங்கு ஊதி என்றொரு சொல்வழக்கு இன்னும் ஞாபகம் இருக்கிறது..
இந்தவயதில் கட் அடித்து சினிமா போவது வழக்கம் என்றாலும் என் வகுப்பில் அப்படி யாரும் போன ஞாபகம் இல்லை.. அதெல்லாம் பிற்கால சோழர்கள் ஆட்சியில்(?)
ஆசிரியர்கள் என்றால், மீசை வாத்தியாரை மறக்கமுடியாது.. கனத்த மீசையுடன், கருத்து கட்டையான ஒரு நபர், கண்கள் எப்போதும் சாராயத்தால் சிவந்தது போலவே தோன்றும், அது ஏனோ இவருக்கு ரீபில் பேனா என்றால் பிடிக்காது.. இங்க் பென் வைத்ததுத்தான் எழுதவேண்டும் அடம் பிடிப்பார் கையில் எப்போதும் பிரம்புடன். கணக்கு சொல்லி கொடுத்தார், கணக்கு பண்ண இல்லைங்கண்ணா!
பத்மாவதி டீச்சர், அந்த கால நடிகை சில்க்(!) போலவே இருந்த ஒரு விளையாட்டு டீச்சர் (இதல்லாம் மறக்காதுங்கண்ணா), மற்றும் ஒரு கிரேஸி டீச்சர். மறக்க முடியாத லேப் வாத்தியார், கிரவுண்ட் பள்ளியில் அப்போது இருந்த லேப் இன்சார்ஜ் அவர்தான். நாங்கள்ளால் அறிவியல் வருப்பிர்க்கு வரிசைகட்டி அங்கு சென்றது ஞாபகம் உள்ளது. அங்கு ஒரு எலும்புக்கூடும் அப்போது இருந்தது. எம்.பி.கே வாத்தியார், இவர் ஸ்கூட்டர் ஓட்டும் போது சிக்னல் காண்பிக்கும் அழகே அழகு. பிரைமரி முதல் தொடர்ந்த ஐயர் வாத்தியாரும் உண்டு. இது தவிர பாட்டு வாத்தியார் என்று ஒருவர் இருந்தார் அது தவிர டிராங்கி மாஸ்டர் என்று அழைக்கப்படும் டிராயிங் வாத்தியார்(ஜிண்டான் என்று இவருக்கு அப்போது ஒரு பெயர் உண்டு, மன்னிக்கவும்)
பள்ளியில் படித்த, தமிழ், ஆங்கிலம், அறிவியல், கணக்கு மற்றும் வரலாறு, பூமிநூல். 35 எடுத்தால் பாஸ், நான் எஸ்.எஸ். எல். சி.யில் வாங்கியது 304 என்று நினைவு. நான் என்றுமே தமிழ் நன்றாக படித்ததில்லை.. என் தமிழை பார்த்தாலே தெரிந்திருக்கும் என்றாலும் ஆவணப்படுத்த வேண்டியது என் கடமை என நினைக்கிறேன்.
என் ப்ளஸ்டூ நினைவுகள், இன்னொரு நாள்.. (அது முதன்முதலாய் காதல் துளிர்த்த வயது)
அன்புடன், வசந்தா நடேசன்.
Saturday, February 19, 2011
பிறந்ததும், வளர்ந்ததும்
நான் பிறந்த ஆண்டு 1966, அக்டோபர் மாதம் 7ம் நாள் காலை 5 மணி என்று கேட்டநினைவுகள் உள்ளது. பள்ளியில் சேர்ப்பதற்காக அந்த கால வழக்கப்படி பின்னர் அது ரெம்ப பேன்சியாய் 5 ம்மாதம், 5 ம் தேதி 66 ம் ஆண்டு என்று மாறிப்போனது, என் அப்பாவின் ரசனையை பின் வந்த காலங்களில் வியந்ததுண்டு.
கன்னியாகுமரி மாவட்டம், நாகர்கோவில் வடசேரியில் பிறந்தேன். குடும்பச்சொத்துகளை என் பெரியப்பாவும், என் சித்தப்பாவும் புத்திசாலித்தனமாய் ஆட்டைய போட்டுவிட்டதாய் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். இருவரும் இரு பெரிய குடும்ப வீடுகளை ஆளுக்கொன்றாய் எடுத்துக்கொண்டு எங்களுக்கு புத்தேரிப் பத்தில் இருந்த வயலை விட்டுக்கொடுத்துவிட்டனர், என் அப்பாவுக்கு அப்போது கொஞ்சம் கடன் இருந்ததால் அவர் குடும்பவீட்டைக் கொடுத்தால் விற்றுவிடுவார் என்று பெரியவர்களிடம் சொல்லி ஆட்டைய போட்டனர்.
அப்பாவும் வயலை விற்றுவிட்டார் எதிர்பார்த்ததை போலவே, பின்னர் சித்தப்பா, பெரியப்பா இருவருமே குடும்ப வீட்டின் பெரும்பங்கை விற்றுவிட்டனர் அவரவர்க்கு தேவைகள் வரும்போது, ஆனால் இப்போதும் அதில் ஒரு சிறு பகுதியில் தான் வாழ்ந்து வருகின்றனர் என்பதையும் சொல்லவேண்டும்.
அம்மா ஹோம்மேக்கர் என்று இப்போதைய நாகரிகத்தில் சொல்லிவைக்கிறேன். எனக்குமுன் ஒரு அக்கா என் வீட்டில், இருவருக்கும் 2 வயது வித்தியாசம். நாங்கள் இருவரும் தான் என்பதால் வீட்டில் பாசமழை பொழியும், எனக்கு ஏதாவதென்றால் இன்றுவரை அவள் விடமாட்டாள், நான் இன்றும் சின்னப்பிள்ளை தான் அவளைப்பொருத்தவரை.. அவன் சின்னப்பையன் (நான் தான் யுவர் ஆனர்??) அவனுக்கு என்ன தெரியும் என்று ஆர்குமென்ட் என் அத்தானிடம்?? அதேபோல் அவளுக்கு ஏதாவதென்றால் நானும் விடமாட்டேன், மனைவியின் எதிர்ப்பையும் மீறி. (என்னா ஒரு வில்லத்தனம்??)
நான் பிறக்கும் போது என் அப்பாவுக்கு 90 ரூபாய் சம்பளம் என்று சொல்லக்கேட்டிருக்கிறேன். சம்பளம் வாங்கி என் அம்மாவின் கைகளில் கொடுப்பதுடன் அவர் கடமை முடிந்தது, குடும்பத்தை கட்டி இழுத்துச்சென்றது என் அம்மாவின் நிர்வாகத்திறமை தான்.
குடும்ப வீட்டை விற்றபின் வீடு வீடாய் வாழ்ந்திருக்கிறோம் வடசேரியிலேயே பல வீடுகளில், (தக்காளி, எவனும் கெஸ் செய்ய முடியாது நான் யாரென்று!!) அப்போது அது எங்களுக்கு பழகிப்போன ஒன்று, இப்போது சொத்துக்கள் அல்லது எடுத்துப்போக ஏதும் சேர்த்துவைக்காத துபாயிலேயே வீடு/ரூம் மாறுவது என்பது மிக சிரமம், ஆனால் அப்போது பல வீடுகள் மாறியது சிரமமாய் தெரியவில்லை எனக்கு! காலம் அப்படியே கடந்து சென்றது..
சாப்பாட்டுக்கு இல்லை என்று என்நினைவு தெரிந்து ஞாபகமில்லை.. ஏதோ ஒன்று கிடைத்தது சாப்பிடுவதற்க்கு, அம்மா/அப்பா சாப்பிடாமல் எனக்கு கொடுத்தார்களா என்பதெல்லாம் தெரியாது. ஆனால் ஒரு பொங்கல் நாள் தெருவில் எல்லோரும் கோடி கட்டும் போது என் அம்மா வேறு வழியே இல்லாமல் கண்ணீருடன் ஒரு கைத்தறி சேலை கட்டி பொங்கல் விட்டேன் என்று என் அப்பாவிடம் அன்று சிறு சண்டையிட்டதும் இன்றும் நினைவில் உள்ளது.
என் தாத்தா, ஆச்சிமேல் அப்பாவிற்க்கு பாசம் அதிகம், அவர்களை என் சித்தப்பா, பெரியப்பா க்களைவிட நன்கு கவனித்துக்கொண்டார் என் அம்மாவிற்க்கு அவ்வளவு விருப்பம் இல்லாத போதும், நான் இன்றுவரை என் அம்மா, அப்பாவை என் உடன்வைத்து கவனித்துக்கொள்வதற்க்கு என் அப்பாவை நான் சின்ன வயதில் அருகில் கவனித்தது தான் காரணம் என நினைக்கிறேன்.
என் அம்மாவின் நிர்வாகத்திறமை அசாதாரணம், நாங்கள் ஒரு வீடு சொந்தமாய் வாங்குவது வரை அவள் ஓயவில்லை.. என் மனைவி இதற்க்கு நேர் எதிர்.. என் சம்பளம் எவ்வளவு என்பது கூட இத்தனை நாளும் அவளுக்கு தெரியாது, அதில் அவளுக்கு ஆர்வமும் இருந்ததில்லை அப்போதும், இப்போதும்! எனக்கு இவ்வளவு வேண்டும் இந்த மாதத்திர்க்கு, ஒரே தேவைதான், அது என்ன கர்மமோ, நான் அதிகம் சம்பாதிக்க, சம்பாதிக்க அவள் தேவைகளும் கூடிக்கொண்டே இருந்தது, நான் என்ன சம்பாதிக்கிறேன் என்று தெரியாமலேயே.. அதுதான் அவள் சாமர்த்தியம்.
பிறந்து ஒன்றரை அல்லது இரண்டு வருடம் வரை நான் ஊமை பாஷையே பேசிவந்ததாகவும் பின்னர்தான் பேச்சு வந்ததாகவும் என் அம்மா சொல்ல கேட்டிருக்கிறேன்.
அந்தகால வழக்கப்படி, ஒரு சரஸ்வதி பூஜை நாளுக்கு அடுத்து வரும் ஏடு தொடங்கும் நாளில் என்னையும் ஏடுதொடங்க அருகில் இருக்கும் சிவன்கோவிலில் அப்போது வடசேரியில் நடந்து வந்த திருவள்ளுவர் பாலர்பள்ளிக்கு (இப்போது ராக்பெல்லர் இங்லீஸ் ஸ்கூல்.. அதே மாமாசாரா என்பது தெரியாது) அழைத்துச்சென்றனர். ஒரு வழியாய் பாலர்பள்ளியில் அரைகிளாஸ் படிக்கச்சேர்ந்தேன். முதல்நாள் அழுதேனா சிரித்தேனா என்பதெல்லாம் நினைவில் இல்லை.
மாமாசார் என்று அப்போதைய பள்ளி (அரைகிளாஸ்??) முதல்வரை அழைப்போம். மாமாசார் எல்லோருக்கும் அப்போது எப்போதாவது சாக்லேட் எல்லாம் தருவார். அது போக மிச்சம் இருக்கும் சிறுவயது அரைகிளாஸ் நினைவில் மாமா சாருக்கு இரண்டோ அதற்க்குமேலோ மனைவிகள் உண்டென்று பின்னர் கேள்விப்பட்டதுதான், நல்ல டீச்சர்களை தேர்ந்தெடுத்து அவர்களை திருமணம் செய்து அவரவர்க்கு ஒரு பாலர்பள்ளி என்று நிறைய இடங்களில் மாமா(??)சார் வைத்துக்கொடுத்ததாய்(பள்ளிகளை) பின்னர் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். சரியா தவறா அல்லது இது இங்கே தேவையா இல்லையா என்றெல்லாம் தெரியாது, இது என் நினைவுளை இறக்கி வைக்கும் இடம் மட்டும்தான்.
அரைகிளால் வெற்றிகரமாய் முடித்து அருகிலேயே இருக்கும் கக்கூஸ் பள்ளிக்கூடத்தில் ஒண்ணாப்பு சேர்த்தார்கள். பள்ளியின் அருகிலேயே வண்ணார்கள் வசிக்கும் இடம் இருந்தது, எங்கள் பள்ளியை அடுத்தும், பணிக்கர் தெருவின் பின்புறமும் இருந்த முடுக்கில் அப்போது பெண்கள் எல்லாம் கக்கூஸ்போகும் இடம் இருந்ததால் இந்தப்பள்ளிக்கு அப்பெயர் வந்தது. இதை அரசு தொடக்கப்பள்ளி என்றும் நாகரீகமாய் சொல்லலாம். ஆனால் ‘எங்கலேய் படிக்க?‘ என்று கேட்டதும் நான் அரசு தொடக்கப்பள்ளி என்றதற்க்கு ‘ஓஹோ கக்கூஸ் பள்ளோடத்லயா??‘ என்றது தான் இப்போதும் நினைவில் நிற்ப்பது.
இதை விட்டு மற்றபடி எஸ். எம். ஆர். வீ என்றும் ஒரு தனியார் பள்ளி (அரசு உதவி பெரும் பள்ளிதான்) அருகிலேயே இருந்தது, ஒருவேளை அங்கே பீஸ் கூடுதலாயிருந்ததால் என்னை கக்கூஸ் பள்ளிக்கூடத்தில் சேர்த்தார்களா என்று தெரியாது, அப்படி என்ன பீஸ்கூடுதலோ அதுவும் தெரியாது, அங்கே இங்கிலீஸ் மீடியமும் அப்போதே இருந்தது, நம் தலையெழுத்து கக்கூஸ் பள்ளோடம் தான் போலும் என்று நானும் விட்டிருக்கிறேன் போலிருக்கிறது.
ஆனால் எனக்கு ரொம்ப நாளாய் என் வாழ்க்கையில் இருந்த காம்ளக்ஸ்/தாழ்வு மனப்பான்மை இந்த கக்கூஸ் பள்ளிக்கூடத்தில் படித்ததால் தான் என்று உறுதியாய் நினைக்கிறேன். எஸ். எம். ஆர். வீ மாணவர்கள் ஒரு படிமேல் போல் தோன்றும். அவர்களைக்கண்டால் அலறி ஓடுவோம். வசதி கூடிய மாணவர்கள்தான் அங்கு அதிகம் படித்தனர், அந்த பள்ளி சாலியர் என்ற சமுதாயத்தினரால் நடத்தப்பட்டது, அங்கும் வறுமையில் உள்ளவர்கள் அதிகம்தான் இப்போதும் என்றாலும் எனக்கு அந்த காம்ளக்ஸ் இருந்தது நிஜம்.
பொதுவாகவே நாட்டில் அப்போது வறுமை தாண்டவமாடியது என்று நினைக்கிறேன். புதுத்துணி என்றால் எனக்கு தீபாவளிக்கு தீபாவளிதான். என் அப்பாவிற்க்கு அப்போது தீபாவளிக்கு போனஸ் கிடைக்கும். அவர் அப்போது வேலை பார்த்தது, அரசு போக்குவரத்துக்கழகத்தில் மெக்கானிக்காய். இப்போதுள்ள என் மகன்/மகளைப்போல் பிறந்த நாள், ஸ்கூல் திறப்புக்கெல்லாம் அந்த வயதில் ப்ராண்டட் ஷர்ட் மற்றும் பேன்ட் கிடைத்ததாய் எனக்கு நினைவு இல்லை.
எங்கள் பள்ளியில் அப்போது யூனிபார்ம் என்று ஏதும் இல்லை, நான் ஆறாப்பு அல்லது ஏழாப்பு படிக்கும் போதுதான் அந்த கருமம் எல்லாம் வந்தது. ரெண்டாப்பு அல்லது மூணாப்பு படிக்கும் போது ஒரு மழைநாளில், ஸ்கூல் திறந்த புதிதில் நான் எல்லா புது புத்தகம், நோட்டு எல்லாம் என் அம்மா வேண்டாம், வேண்டாம் என்று சொல்லச்சொல்ல நான் மறுத்து அடம் பிடித்த கழுதையாய் எல்லாவற்றையும் என் தோளில் வைத்து ஸ்டைலாய் கொண்டுபோகும் போது பள்ளி நுழைவாயிலில் தேங்கிகிடந்த மழை நீரில் உடன் வந்த ஒரு பயபுள்ளை தட்டிவிட்டு எல்லாம் போட்டு நனைத்து எடுத்து வந்தது நினைவு இருக்கிறது. என் அக்கா பக்கத்திலேயே நின்று எல்லாம் எடுத்து தந்துகொண்டே ‘வீட்டுக்கு வா‘ என்று மிரட்டியதும், சாயங்காலம் வாங்கிய பூசைகளும் நினைவில் உள்ளன, எனக்கு வேறு புது நோட்டுகள் எல்லாம் வாங்கிக்கொடுக்கவில்லை. வாங்கிக்கொடுக்க வில்லையா அல்லது நான் கேட்கவில்லையா என்பது நினைவில்லை.
ஆனால் இங்க் பேனா வைத்து அந்த நோட்டில் எழுத முடியாது தண்ணீரில் நனைந்துவிட்டதால்,, அதனால் ரீபில் பேனாவால் (ரீபில்னு தான் அப்போது சொல்லுவோம், ஒருவேளை அது நெட்டு பென்னோ??) அந்த நோட்டுகளில் கடைசி வரை எழுதி பப்படக்கட்டாய் அதை கைகளில் வைத்திருந்தது இன்னும் நினைவில் உள்ளது.
நண்பர்கள் என்றால், சங்கர் என்று வண்ணார் தெருவில் இருந்து உடன் படித்த ஒரு நண்பன் இருந்தான், செல்வராஜ், ராபின்சன் என்று அப்பொழுது அழைக்கப்பட்ட சவளக்காரத்தெரு வீரர்கள் இருவர் உண்டு. இப்போது அந்த தெரு பரதர் ஸ்டிரீட் என்று நாகரீகமாய் அழைக்கப்படுகிறது, என் தெருவிலேயே இருந்த மகேஷ் இவர்கள் தான் அஞ்சாப்பு படிக்கும் வரை நண்பர்கள். பொன்னம்மாள், தாணம்மாள், விஜி என்ற நண்பிகள் பேரும் நினைவில் உள்ளது.
சங்கர் இப்போது அரசுபோக்குவரத்துக்கழகத்தில் டிரைவர் என்று நினைக்கிறேன், சென்ற விடுமுறையில் நான் என் உறவினர் ஒருவரின் ரிட்டையர்மென்ட் ஃபங்ஷனில் அவனை கவனித்தேன், அவனிடம் பேசலாம் என ஆவலுடன் சென்றபோது, பயல் விலகிச்செல்வது போல் தோன்றியது, பாவம் இன்னும் பழைய தாழ்வுமனப்பான்மையை விட்டு வெளியே வரவில்லையோ என்னவோ? இரண்டு முறை முயன்று அவன் விலகிச்செல்லவும் விட்டுவிட்டேன்.
மகேஷ் ஆறாப்பிலிருந்து எஸ். எம். ஆர். வீ போய்விட்டான், அவன்தான் என் அஞ்சாப்பு வரை உயிர்நண்பன், அவனுடைய அம்மா நான் படித்த கக்கூஸ் பள்ளிகூடத்தில் ஒரு ஆசிரியை, வேணி டீச்சர், நான் ட்யூஷன் படித்ததும் அவரிடம் தான். ஒரு சராசரி மாணவனாகவே நினைவில் உள்ளது, முதல் ரேங் வாங்கியதாய் சத்தியமாய் நினைவில் இல்லை. ...
கோலப்ப வாத்தியார் என் வகுப்பாசிரியர், என் பெயர் தப்பாகவே கடைசி வரை ஸ்பெல் செய்யப்பட்டதற்க்கு அவர்தான் காரணம் யுவர் ஆனர்.. அதை தவிர நினைவில் நின்ற ஆசிரியர்கள் என்றால், இன்னொரு கறுத்த கிறிஸ்தவ டீச்சர்... ஒரு நான் நான் வகுப்பில் இவரிடம் அடி வாங்கிவிட்டு மகேஷிடம் எதிர்த்தார் போல் கண்ணில் அடித்த (வகுப்பில் இருக்கும் போதே) சூரிய ஓளியினால் தான் கண்ணில் கண்ணீர் என்று புரூடா விட்டிருக்கிறேன்.
மற்றும் ஜயர் வாத்தியார்.. பின்னர் நான் ஆறாப்பு படிக்கும் போது ஐயர் வாத்தியார் ஹைஸ்கூலுக்கும் மாறி வந்து விட்டார். அஞ்சாப்பு படிக்கும் போது நல்ல கருத்த மீசை வைத்த அண்ணாத்துரை போல் ஒரு ஹெட்மாஸ்ட்டரை ஞாபகம் உள்ளது, இவர் கொஞ்சம் குள்ளம். ஆனால் மீசை அபாரம், அப்படியே கால்கள் நடுங்கும் அவர் எதிரில் நின்றால்.
ப்ரைமரி என்பது என் பள்ளியில் இரண்டு வேறுவேறு பகுதிகள் கொண்டது, இந்த கக்கூஸ் பள்ளிக்கூடம் என்ற ஒரு இடம் ஒன்று, செட்டு பள்ளிக்கூடம் என்பது இன்னொன்று, தலைமையிடம் நான் படித்த கக்கூஸ் பள்ளிக்கூடம் தான், செட் பள்ளிக்கூடம் இதன் ப்ராஞ் போன்றது. என்ன கருமமோ இதன் பின்புறமும் கக்கூஸ் போகும் இடம் இருந்து தொலைத்தது நினைவில் உள்ளது. அதன் பின்பு இருந்த சவளக்காரத்தெருவுக்கும் எங்கள் பள்ளிக்கும் இடையே.
இரண்டு நீண்ட ஷெட்கள் உள்ள பகுதி அதனால் இதன் பெயர் செட்டு பள்ளோடம். நடுவில் ஒரு கேட் மட்டும், அது நாங்கள் விளையாடும் இடம்?? ஒரு பத்து அடிக்கு 100 அடி நீண்ட பகுதி நடுவில் நாங்கள் விளையாடிக்கொள்ள, இறு புறமும் ரெண்டு ஷெட்கள், நீள நீளமாய், ஒரு க்ளாசையும் மன்றொன்றையும் மறைப்பது, காட்போடு தட்டி மறைப்புகள், சில வகுப்புகளுக்கு அதுவும் இல்லை. தறையில் தான் உட்கார்ந்து கொள்ள வேண்டும், பெஞ்ச், டெஸ்க் என்பதெல்லாம் ஆறாப்பிலிருந்து தான்.
இந்த இரு பள்ளிகளிலும் தான் நான் ஆனா, ஆவன்னா படித்தது, ஆங்கில இலக்கியம் எல்லாம் எனக்கு அப்போது பாடம் நடத்தியவர்களுக்கே தெரியும் என்று நான் சத்தியம் எல்லாம் செய்யமுடியாது, நான் அப்படி ஒன்றை கேள்விப்பட்டதே இல்லை அந்த வயதில்.
தமிழை பொருத்தவரை கோடிட்ட இடத்தை நிரப்புக இன்னும் நினைவில் உள்ளது, எதிர்ச்சொல் என்பது இன்னும் நினைவில் உள்ளது. எதுகை, மோனை, யாப்பு கோப்பு எல்லாம் கிலோ என்ன விலை?? தான் அப்போது.
நான் மக்கு என்று சொல்லலாமா என்றால் என்னிடம் அதற்க்கும் உறுதியான பதில் இல்லை, நான் மக்கா, இல்லையா என்பதை நீங்களே யூகியுங்கள்.. ஆனால் ஏ, பி, சி, டி எத்தனை எழுத்து என்பதுவே எனக்கு அஞ்சாப்பு படிக்கும் வரை தெரியாது, எப்பூடி படிச்சிருக்கென்/படிக்க வைத்திருக்கிறார்கள் பாருங்கள்?? ஏதோ ஒப்புக்கு படித்தேன் நானும்.
என் ஹைஸ்கூல் நினைவுகள் இன்னொரு சந்தர்ப்பத்தில்.
அன்புடன், வசந்தா நடேசன்.
கன்னியாகுமரி மாவட்டம், நாகர்கோவில் வடசேரியில் பிறந்தேன். குடும்பச்சொத்துகளை என் பெரியப்பாவும், என் சித்தப்பாவும் புத்திசாலித்தனமாய் ஆட்டைய போட்டுவிட்டதாய் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். இருவரும் இரு பெரிய குடும்ப வீடுகளை ஆளுக்கொன்றாய் எடுத்துக்கொண்டு எங்களுக்கு புத்தேரிப் பத்தில் இருந்த வயலை விட்டுக்கொடுத்துவிட்டனர், என் அப்பாவுக்கு அப்போது கொஞ்சம் கடன் இருந்ததால் அவர் குடும்பவீட்டைக் கொடுத்தால் விற்றுவிடுவார் என்று பெரியவர்களிடம் சொல்லி ஆட்டைய போட்டனர்.
அப்பாவும் வயலை விற்றுவிட்டார் எதிர்பார்த்ததை போலவே, பின்னர் சித்தப்பா, பெரியப்பா இருவருமே குடும்ப வீட்டின் பெரும்பங்கை விற்றுவிட்டனர் அவரவர்க்கு தேவைகள் வரும்போது, ஆனால் இப்போதும் அதில் ஒரு சிறு பகுதியில் தான் வாழ்ந்து வருகின்றனர் என்பதையும் சொல்லவேண்டும்.
அம்மா ஹோம்மேக்கர் என்று இப்போதைய நாகரிகத்தில் சொல்லிவைக்கிறேன். எனக்குமுன் ஒரு அக்கா என் வீட்டில், இருவருக்கும் 2 வயது வித்தியாசம். நாங்கள் இருவரும் தான் என்பதால் வீட்டில் பாசமழை பொழியும், எனக்கு ஏதாவதென்றால் இன்றுவரை அவள் விடமாட்டாள், நான் இன்றும் சின்னப்பிள்ளை தான் அவளைப்பொருத்தவரை.. அவன் சின்னப்பையன் (நான் தான் யுவர் ஆனர்??) அவனுக்கு என்ன தெரியும் என்று ஆர்குமென்ட் என் அத்தானிடம்?? அதேபோல் அவளுக்கு ஏதாவதென்றால் நானும் விடமாட்டேன், மனைவியின் எதிர்ப்பையும் மீறி. (என்னா ஒரு வில்லத்தனம்??)
நான் பிறக்கும் போது என் அப்பாவுக்கு 90 ரூபாய் சம்பளம் என்று சொல்லக்கேட்டிருக்கிறேன். சம்பளம் வாங்கி என் அம்மாவின் கைகளில் கொடுப்பதுடன் அவர் கடமை முடிந்தது, குடும்பத்தை கட்டி இழுத்துச்சென்றது என் அம்மாவின் நிர்வாகத்திறமை தான்.
குடும்ப வீட்டை விற்றபின் வீடு வீடாய் வாழ்ந்திருக்கிறோம் வடசேரியிலேயே பல வீடுகளில், (தக்காளி, எவனும் கெஸ் செய்ய முடியாது நான் யாரென்று!!) அப்போது அது எங்களுக்கு பழகிப்போன ஒன்று, இப்போது சொத்துக்கள் அல்லது எடுத்துப்போக ஏதும் சேர்த்துவைக்காத துபாயிலேயே வீடு/ரூம் மாறுவது என்பது மிக சிரமம், ஆனால் அப்போது பல வீடுகள் மாறியது சிரமமாய் தெரியவில்லை எனக்கு! காலம் அப்படியே கடந்து சென்றது..
சாப்பாட்டுக்கு இல்லை என்று என்நினைவு தெரிந்து ஞாபகமில்லை.. ஏதோ ஒன்று கிடைத்தது சாப்பிடுவதற்க்கு, அம்மா/அப்பா சாப்பிடாமல் எனக்கு கொடுத்தார்களா என்பதெல்லாம் தெரியாது. ஆனால் ஒரு பொங்கல் நாள் தெருவில் எல்லோரும் கோடி கட்டும் போது என் அம்மா வேறு வழியே இல்லாமல் கண்ணீருடன் ஒரு கைத்தறி சேலை கட்டி பொங்கல் விட்டேன் என்று என் அப்பாவிடம் அன்று சிறு சண்டையிட்டதும் இன்றும் நினைவில் உள்ளது.
என் தாத்தா, ஆச்சிமேல் அப்பாவிற்க்கு பாசம் அதிகம், அவர்களை என் சித்தப்பா, பெரியப்பா க்களைவிட நன்கு கவனித்துக்கொண்டார் என் அம்மாவிற்க்கு அவ்வளவு விருப்பம் இல்லாத போதும், நான் இன்றுவரை என் அம்மா, அப்பாவை என் உடன்வைத்து கவனித்துக்கொள்வதற்க்கு என் அப்பாவை நான் சின்ன வயதில் அருகில் கவனித்தது தான் காரணம் என நினைக்கிறேன்.
என் அம்மாவின் நிர்வாகத்திறமை அசாதாரணம், நாங்கள் ஒரு வீடு சொந்தமாய் வாங்குவது வரை அவள் ஓயவில்லை.. என் மனைவி இதற்க்கு நேர் எதிர்.. என் சம்பளம் எவ்வளவு என்பது கூட இத்தனை நாளும் அவளுக்கு தெரியாது, அதில் அவளுக்கு ஆர்வமும் இருந்ததில்லை அப்போதும், இப்போதும்! எனக்கு இவ்வளவு வேண்டும் இந்த மாதத்திர்க்கு, ஒரே தேவைதான், அது என்ன கர்மமோ, நான் அதிகம் சம்பாதிக்க, சம்பாதிக்க அவள் தேவைகளும் கூடிக்கொண்டே இருந்தது, நான் என்ன சம்பாதிக்கிறேன் என்று தெரியாமலேயே.. அதுதான் அவள் சாமர்த்தியம்.
பிறந்து ஒன்றரை அல்லது இரண்டு வருடம் வரை நான் ஊமை பாஷையே பேசிவந்ததாகவும் பின்னர்தான் பேச்சு வந்ததாகவும் என் அம்மா சொல்ல கேட்டிருக்கிறேன்.
அந்தகால வழக்கப்படி, ஒரு சரஸ்வதி பூஜை நாளுக்கு அடுத்து வரும் ஏடு தொடங்கும் நாளில் என்னையும் ஏடுதொடங்க அருகில் இருக்கும் சிவன்கோவிலில் அப்போது வடசேரியில் நடந்து வந்த திருவள்ளுவர் பாலர்பள்ளிக்கு (இப்போது ராக்பெல்லர் இங்லீஸ் ஸ்கூல்.. அதே மாமாசாரா என்பது தெரியாது) அழைத்துச்சென்றனர். ஒரு வழியாய் பாலர்பள்ளியில் அரைகிளாஸ் படிக்கச்சேர்ந்தேன். முதல்நாள் அழுதேனா சிரித்தேனா என்பதெல்லாம் நினைவில் இல்லை.
மாமாசார் என்று அப்போதைய பள்ளி (அரைகிளாஸ்??) முதல்வரை அழைப்போம். மாமாசார் எல்லோருக்கும் அப்போது எப்போதாவது சாக்லேட் எல்லாம் தருவார். அது போக மிச்சம் இருக்கும் சிறுவயது அரைகிளாஸ் நினைவில் மாமா சாருக்கு இரண்டோ அதற்க்குமேலோ மனைவிகள் உண்டென்று பின்னர் கேள்விப்பட்டதுதான், நல்ல டீச்சர்களை தேர்ந்தெடுத்து அவர்களை திருமணம் செய்து அவரவர்க்கு ஒரு பாலர்பள்ளி என்று நிறைய இடங்களில் மாமா(??)சார் வைத்துக்கொடுத்ததாய்(பள்ளிகளை) பின்னர் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். சரியா தவறா அல்லது இது இங்கே தேவையா இல்லையா என்றெல்லாம் தெரியாது, இது என் நினைவுளை இறக்கி வைக்கும் இடம் மட்டும்தான்.
அரைகிளால் வெற்றிகரமாய் முடித்து அருகிலேயே இருக்கும் கக்கூஸ் பள்ளிக்கூடத்தில் ஒண்ணாப்பு சேர்த்தார்கள். பள்ளியின் அருகிலேயே வண்ணார்கள் வசிக்கும் இடம் இருந்தது, எங்கள் பள்ளியை அடுத்தும், பணிக்கர் தெருவின் பின்புறமும் இருந்த முடுக்கில் அப்போது பெண்கள் எல்லாம் கக்கூஸ்போகும் இடம் இருந்ததால் இந்தப்பள்ளிக்கு அப்பெயர் வந்தது. இதை அரசு தொடக்கப்பள்ளி என்றும் நாகரீகமாய் சொல்லலாம். ஆனால் ‘எங்கலேய் படிக்க?‘ என்று கேட்டதும் நான் அரசு தொடக்கப்பள்ளி என்றதற்க்கு ‘ஓஹோ கக்கூஸ் பள்ளோடத்லயா??‘ என்றது தான் இப்போதும் நினைவில் நிற்ப்பது.
இதை விட்டு மற்றபடி எஸ். எம். ஆர். வீ என்றும் ஒரு தனியார் பள்ளி (அரசு உதவி பெரும் பள்ளிதான்) அருகிலேயே இருந்தது, ஒருவேளை அங்கே பீஸ் கூடுதலாயிருந்ததால் என்னை கக்கூஸ் பள்ளிக்கூடத்தில் சேர்த்தார்களா என்று தெரியாது, அப்படி என்ன பீஸ்கூடுதலோ அதுவும் தெரியாது, அங்கே இங்கிலீஸ் மீடியமும் அப்போதே இருந்தது, நம் தலையெழுத்து கக்கூஸ் பள்ளோடம் தான் போலும் என்று நானும் விட்டிருக்கிறேன் போலிருக்கிறது.
ஆனால் எனக்கு ரொம்ப நாளாய் என் வாழ்க்கையில் இருந்த காம்ளக்ஸ்/தாழ்வு மனப்பான்மை இந்த கக்கூஸ் பள்ளிக்கூடத்தில் படித்ததால் தான் என்று உறுதியாய் நினைக்கிறேன். எஸ். எம். ஆர். வீ மாணவர்கள் ஒரு படிமேல் போல் தோன்றும். அவர்களைக்கண்டால் அலறி ஓடுவோம். வசதி கூடிய மாணவர்கள்தான் அங்கு அதிகம் படித்தனர், அந்த பள்ளி சாலியர் என்ற சமுதாயத்தினரால் நடத்தப்பட்டது, அங்கும் வறுமையில் உள்ளவர்கள் அதிகம்தான் இப்போதும் என்றாலும் எனக்கு அந்த காம்ளக்ஸ் இருந்தது நிஜம்.
பொதுவாகவே நாட்டில் அப்போது வறுமை தாண்டவமாடியது என்று நினைக்கிறேன். புதுத்துணி என்றால் எனக்கு தீபாவளிக்கு தீபாவளிதான். என் அப்பாவிற்க்கு அப்போது தீபாவளிக்கு போனஸ் கிடைக்கும். அவர் அப்போது வேலை பார்த்தது, அரசு போக்குவரத்துக்கழகத்தில் மெக்கானிக்காய். இப்போதுள்ள என் மகன்/மகளைப்போல் பிறந்த நாள், ஸ்கூல் திறப்புக்கெல்லாம் அந்த வயதில் ப்ராண்டட் ஷர்ட் மற்றும் பேன்ட் கிடைத்ததாய் எனக்கு நினைவு இல்லை.
எங்கள் பள்ளியில் அப்போது யூனிபார்ம் என்று ஏதும் இல்லை, நான் ஆறாப்பு அல்லது ஏழாப்பு படிக்கும் போதுதான் அந்த கருமம் எல்லாம் வந்தது. ரெண்டாப்பு அல்லது மூணாப்பு படிக்கும் போது ஒரு மழைநாளில், ஸ்கூல் திறந்த புதிதில் நான் எல்லா புது புத்தகம், நோட்டு எல்லாம் என் அம்மா வேண்டாம், வேண்டாம் என்று சொல்லச்சொல்ல நான் மறுத்து அடம் பிடித்த கழுதையாய் எல்லாவற்றையும் என் தோளில் வைத்து ஸ்டைலாய் கொண்டுபோகும் போது பள்ளி நுழைவாயிலில் தேங்கிகிடந்த மழை நீரில் உடன் வந்த ஒரு பயபுள்ளை தட்டிவிட்டு எல்லாம் போட்டு நனைத்து எடுத்து வந்தது நினைவு இருக்கிறது. என் அக்கா பக்கத்திலேயே நின்று எல்லாம் எடுத்து தந்துகொண்டே ‘வீட்டுக்கு வா‘ என்று மிரட்டியதும், சாயங்காலம் வாங்கிய பூசைகளும் நினைவில் உள்ளன, எனக்கு வேறு புது நோட்டுகள் எல்லாம் வாங்கிக்கொடுக்கவில்லை. வாங்கிக்கொடுக்க வில்லையா அல்லது நான் கேட்கவில்லையா என்பது நினைவில்லை.
ஆனால் இங்க் பேனா வைத்து அந்த நோட்டில் எழுத முடியாது தண்ணீரில் நனைந்துவிட்டதால்,, அதனால் ரீபில் பேனாவால் (ரீபில்னு தான் அப்போது சொல்லுவோம், ஒருவேளை அது நெட்டு பென்னோ??) அந்த நோட்டுகளில் கடைசி வரை எழுதி பப்படக்கட்டாய் அதை கைகளில் வைத்திருந்தது இன்னும் நினைவில் உள்ளது.
நண்பர்கள் என்றால், சங்கர் என்று வண்ணார் தெருவில் இருந்து உடன் படித்த ஒரு நண்பன் இருந்தான், செல்வராஜ், ராபின்சன் என்று அப்பொழுது அழைக்கப்பட்ட சவளக்காரத்தெரு வீரர்கள் இருவர் உண்டு. இப்போது அந்த தெரு பரதர் ஸ்டிரீட் என்று நாகரீகமாய் அழைக்கப்படுகிறது, என் தெருவிலேயே இருந்த மகேஷ் இவர்கள் தான் அஞ்சாப்பு படிக்கும் வரை நண்பர்கள். பொன்னம்மாள், தாணம்மாள், விஜி என்ற நண்பிகள் பேரும் நினைவில் உள்ளது.
சங்கர் இப்போது அரசுபோக்குவரத்துக்கழகத்தில் டிரைவர் என்று நினைக்கிறேன், சென்ற விடுமுறையில் நான் என் உறவினர் ஒருவரின் ரிட்டையர்மென்ட் ஃபங்ஷனில் அவனை கவனித்தேன், அவனிடம் பேசலாம் என ஆவலுடன் சென்றபோது, பயல் விலகிச்செல்வது போல் தோன்றியது, பாவம் இன்னும் பழைய தாழ்வுமனப்பான்மையை விட்டு வெளியே வரவில்லையோ என்னவோ? இரண்டு முறை முயன்று அவன் விலகிச்செல்லவும் விட்டுவிட்டேன்.
மகேஷ் ஆறாப்பிலிருந்து எஸ். எம். ஆர். வீ போய்விட்டான், அவன்தான் என் அஞ்சாப்பு வரை உயிர்நண்பன், அவனுடைய அம்மா நான் படித்த கக்கூஸ் பள்ளிகூடத்தில் ஒரு ஆசிரியை, வேணி டீச்சர், நான் ட்யூஷன் படித்ததும் அவரிடம் தான். ஒரு சராசரி மாணவனாகவே நினைவில் உள்ளது, முதல் ரேங் வாங்கியதாய் சத்தியமாய் நினைவில் இல்லை. ...
கோலப்ப வாத்தியார் என் வகுப்பாசிரியர், என் பெயர் தப்பாகவே கடைசி வரை ஸ்பெல் செய்யப்பட்டதற்க்கு அவர்தான் காரணம் யுவர் ஆனர்.. அதை தவிர நினைவில் நின்ற ஆசிரியர்கள் என்றால், இன்னொரு கறுத்த கிறிஸ்தவ டீச்சர்... ஒரு நான் நான் வகுப்பில் இவரிடம் அடி வாங்கிவிட்டு மகேஷிடம் எதிர்த்தார் போல் கண்ணில் அடித்த (வகுப்பில் இருக்கும் போதே) சூரிய ஓளியினால் தான் கண்ணில் கண்ணீர் என்று புரூடா விட்டிருக்கிறேன்.
மற்றும் ஜயர் வாத்தியார்.. பின்னர் நான் ஆறாப்பு படிக்கும் போது ஐயர் வாத்தியார் ஹைஸ்கூலுக்கும் மாறி வந்து விட்டார். அஞ்சாப்பு படிக்கும் போது நல்ல கருத்த மீசை வைத்த அண்ணாத்துரை போல் ஒரு ஹெட்மாஸ்ட்டரை ஞாபகம் உள்ளது, இவர் கொஞ்சம் குள்ளம். ஆனால் மீசை அபாரம், அப்படியே கால்கள் நடுங்கும் அவர் எதிரில் நின்றால்.
ப்ரைமரி என்பது என் பள்ளியில் இரண்டு வேறுவேறு பகுதிகள் கொண்டது, இந்த கக்கூஸ் பள்ளிக்கூடம் என்ற ஒரு இடம் ஒன்று, செட்டு பள்ளிக்கூடம் என்பது இன்னொன்று, தலைமையிடம் நான் படித்த கக்கூஸ் பள்ளிக்கூடம் தான், செட் பள்ளிக்கூடம் இதன் ப்ராஞ் போன்றது. என்ன கருமமோ இதன் பின்புறமும் கக்கூஸ் போகும் இடம் இருந்து தொலைத்தது நினைவில் உள்ளது. அதன் பின்பு இருந்த சவளக்காரத்தெருவுக்கும் எங்கள் பள்ளிக்கும் இடையே.
இரண்டு நீண்ட ஷெட்கள் உள்ள பகுதி அதனால் இதன் பெயர் செட்டு பள்ளோடம். நடுவில் ஒரு கேட் மட்டும், அது நாங்கள் விளையாடும் இடம்?? ஒரு பத்து அடிக்கு 100 அடி நீண்ட பகுதி நடுவில் நாங்கள் விளையாடிக்கொள்ள, இறு புறமும் ரெண்டு ஷெட்கள், நீள நீளமாய், ஒரு க்ளாசையும் மன்றொன்றையும் மறைப்பது, காட்போடு தட்டி மறைப்புகள், சில வகுப்புகளுக்கு அதுவும் இல்லை. தறையில் தான் உட்கார்ந்து கொள்ள வேண்டும், பெஞ்ச், டெஸ்க் என்பதெல்லாம் ஆறாப்பிலிருந்து தான்.
இந்த இரு பள்ளிகளிலும் தான் நான் ஆனா, ஆவன்னா படித்தது, ஆங்கில இலக்கியம் எல்லாம் எனக்கு அப்போது பாடம் நடத்தியவர்களுக்கே தெரியும் என்று நான் சத்தியம் எல்லாம் செய்யமுடியாது, நான் அப்படி ஒன்றை கேள்விப்பட்டதே இல்லை அந்த வயதில்.
தமிழை பொருத்தவரை கோடிட்ட இடத்தை நிரப்புக இன்னும் நினைவில் உள்ளது, எதிர்ச்சொல் என்பது இன்னும் நினைவில் உள்ளது. எதுகை, மோனை, யாப்பு கோப்பு எல்லாம் கிலோ என்ன விலை?? தான் அப்போது.
நான் மக்கு என்று சொல்லலாமா என்றால் என்னிடம் அதற்க்கும் உறுதியான பதில் இல்லை, நான் மக்கா, இல்லையா என்பதை நீங்களே யூகியுங்கள்.. ஆனால் ஏ, பி, சி, டி எத்தனை எழுத்து என்பதுவே எனக்கு அஞ்சாப்பு படிக்கும் வரை தெரியாது, எப்பூடி படிச்சிருக்கென்/படிக்க வைத்திருக்கிறார்கள் பாருங்கள்?? ஏதோ ஒப்புக்கு படித்தேன் நானும்.
என் ஹைஸ்கூல் நினைவுகள் இன்னொரு சந்தர்ப்பத்தில்.
அன்புடன், வசந்தா நடேசன்.
Monday, February 14, 2011
பழங்கஞ்சி!
நான் பிறந்ததுமுதல்,
வளர்ந்து எழுந்ததுவரை..
என்னை நானே திரும்பிப்பார்க்கப்போகும்,
காலக்கண்ணாடி..
இந்த பூக்கள் விற்பனைக்கல்ல, அதனால்
இதை திரட்டிகள் திரட்ட அனுமதி இல்லை.
என்னை உணர்ந்தவர்க்கு மட்டும்,
தேவைப்பட்டால் கிட்டும்...
அதனால் அனுமதி இலவசம்!
என் குடும்பத்திற்க்கும் இதை
இப்போதே சொல்லும் உத்தேசமில்லை..
நான் ஓய்வுபெற்று சென்றபின்
உயிருடன் இருந்தால்...
என் மனைவுயுடன் நானும் சேர்ந்து
என் நினைவுகளை பகிர்ந்து கொள்ள
எழுதிவைக்ககப்போகும் குறிப்புகள் மட்டுமே.
அல்லது அதற்க்கு முன்
இந்த உலகில் விடைபெறவேண்டுமென்றால்..
நான் சாகும் தறுவாயில்
குடும்பத்திற்க்கு சொல்வேன்..
என் மறு பக்கத்தை
படித்துக்கொள்ளுங்கள் என்று!
ஒன்றுமே இல்லாத ஒரு புள்ளியில்
தொடங்கிய என் வாழ்க்கையின்
வட்டப்பாதையில் நான்
வலம் வந்த, வரும் இடங்கள் பற்றி..
நான் ‘நானே‘ என்று இறுமாந்து
பின்பு தடம்மாறி, கொஞ்சம் கூனாகி..
பின் 'நானாகி' வந்தகதை.
என்னுடன் பழகியவர்க்கு மட்டுமே
இதில் பதிவுகள் உள்ளன
எச்சரிக்கை!!! அத்தனையும்
அக்மார்க் சுயசொறிதல்கள் தான்!
இவை எனக்கு, எனக்காக மட்டும்
நான் ருசிக்கப்போகும்
என் அந்தகால நினைவுப் பழங்கஞ்சி!
வசந்தா நடேசன்.
வளர்ந்து எழுந்ததுவரை..
என்னை நானே திரும்பிப்பார்க்கப்போகும்,
காலக்கண்ணாடி..
இந்த பூக்கள் விற்பனைக்கல்ல, அதனால்
இதை திரட்டிகள் திரட்ட அனுமதி இல்லை.
என்னை உணர்ந்தவர்க்கு மட்டும்,
தேவைப்பட்டால் கிட்டும்...
அதனால் அனுமதி இலவசம்!
என் குடும்பத்திற்க்கும் இதை
இப்போதே சொல்லும் உத்தேசமில்லை..
நான் ஓய்வுபெற்று சென்றபின்
உயிருடன் இருந்தால்...
என் மனைவுயுடன் நானும் சேர்ந்து
என் நினைவுகளை பகிர்ந்து கொள்ள
எழுதிவைக்ககப்போகும் குறிப்புகள் மட்டுமே.
அல்லது அதற்க்கு முன்
இந்த உலகில் விடைபெறவேண்டுமென்றால்..
நான் சாகும் தறுவாயில்
குடும்பத்திற்க்கு சொல்வேன்..
என் மறு பக்கத்தை
படித்துக்கொள்ளுங்கள் என்று!
ஒன்றுமே இல்லாத ஒரு புள்ளியில்
தொடங்கிய என் வாழ்க்கையின்
வட்டப்பாதையில் நான்
வலம் வந்த, வரும் இடங்கள் பற்றி..
நான் ‘நானே‘ என்று இறுமாந்து
பின்பு தடம்மாறி, கொஞ்சம் கூனாகி..
பின் 'நானாகி' வந்தகதை.
என்னுடன் பழகியவர்க்கு மட்டுமே
இதில் பதிவுகள் உள்ளன
எச்சரிக்கை!!! அத்தனையும்
அக்மார்க் சுயசொறிதல்கள் தான்!
இவை எனக்கு, எனக்காக மட்டும்
நான் ருசிக்கப்போகும்
என் அந்தகால நினைவுப் பழங்கஞ்சி!
வசந்தா நடேசன்.
Subscribe to:
Posts (Atom)